Üç Nokta

Ruhumuzda kopan kasırgaları hiç bir kelâm anlatamaz, kalem yazamaz...Sessizliğin resmini hiç bir ressam çizemez...O yazabilir, O çizebilir, sana senden daha yakın olan...can...

behrem...

Yürğimizde ki İklim

Yüreğimizde yaşadığımız iklimi biz ne kadar göremesekte ve bizim uzanamayacağımız derinlikte olsada okyanusların etkisini taşır...O ummanı biz göremiyoruz...Ama yüreğimizden gelen yağmurlar,rüzgarlar bize rahmet taşıyor... Bazı şahsiyetler bilinmeyi ve kendi değerini gizlediği için görünmez... Yüreğimizin bir yerinde yaşar, aldığımız nefes kadar yakın...Ruhumuzda  ki fırtınayı bir tek onlar anlarlar...can

behrem...

Manâ Rüzgarları

Bir adam sevdim, biraz dalgın, biraz güzü kara...
Korkaklığı gecenin karanlığımı,yoksa yalnızlığımı hiç bilemedim...
Sessizliğinin yanın da ağır aksak yürüyüşleri vardı...
Soyunmamıştı daha bütün geçmişinden...
Bir adam sevdim, geçmişinden kaçıp yüreğime sığınan...
Her zaman bir şeylerden korkardı...
Kocaman yüreğine denizde ki ummanlar sığmazdı...
Kıyıya vuran balıklar gibi titrerdi elleri ellerim de...
Göğün okyanusların da ışık dalgalarıyla yüzerdi...
Ömrüm ona akardı çağlayan misali...
Gözleri gözlerime değdiğinde,bütün bilinmezliğini unuttururdu...
Irmak olup akardı tüm bedenime...
Bir demet hüzün olurdu sesi kulaklarımda...
Elini sürdüğünde yıkılırdı tüm bedenim...
Bir adam sevdim, gözleri hep uzaklara dalan...
Bereket olurdu sevgisi,nakış nakış işlerdi yüreğime...
Bir cemre olup düşerdi  zaman zaman yüreğime...
Sağımda hep hayâli, solumda kaderime yazgılanmış yüreği...
Ne saplantı, ne bağımlılık, ne alışkanlık bir yazgıydı sınaması beni...
En ihtiyaç duyduğum zamanda bulmuştu sevgisi beni...
Bir adam sevdim, söylenecek o kadar söz varken hep susardı...
Bir şeyler anlatmak, sevgisini haykırmak için bozardı sessizliğini...
Garip ve hüzünlüydü her cümlesi...
Tüm sevgisiyle, tüm ahengiyle sarmalardı kolları bedenimi...
O anda açılıp gül kokardı bütün bedeni...
Ellerim usul rüzgârlarıyla gezinirdi saçlarında...
Gece karası gözlerine her baktığımda ,yüreğime binlerce bıçak saplanırdı...
Yaradan yarattığının gönlüne sevgi koymuştur derdi sessizce...
Bir adam sevdim, sevgisi zamansız değmişti yüreğime...
Buz tutan ellerim sıcacık olurdu, mana rüzgarlarıyla değince yüreğime...
En saf en masum halleriyle bakardı gözleri gözlerime...
İçinden geldiği gibi davranırdı, aldırmazdı kimseye...
Bazen gururum el vermezdi ,onu sevdiğimi söylemeye...
Göze almalı insan uzaklıkları yakın etmeyi..
Kırılacak dal olabilmeyi ya da tutunduğu dalın kırılacağını...
Beraber uyumayı, sabahlara beraber günaydın demeyi...
Ben tüm bunları ve daha fazlasını yapabilecek cesareti bulamadım kendimde...
Deli olup umursamamayı, ya da akıllı olup umursamayı...
Bir adam sevdim, acının tadı belirirdi titreyen sesin de...
Geçmişine delicesine bağlı, geleceğinde gelgitler olan...
Beni taşa benzettiler sevgisini ,anlamadım diye...
Oysa mana rüzgârlarıyla değmişti elleri ellerime...
Belkide sevgisini anlamam için, uyanmadan önceki uykulu uyanıklık halimdi... Uyanmak için ise geçmesi gereken zamandı...
Birini sevdim geçmişte kalan, yol ayrımın da yüreğini verdi ellerime...

Aşkı anlamak için çıkmıştım ben, bu bitimsiz yola...can...

behrem...

Yüreğim yeni kelâmları unutmuş, eski cümlelerin peşinden gidiyor...
Aklımla yüreğimin savaş verdiği saatler de acım doruklar da...Ruhum da bir hüzün bir sıkıntı, beynim olmazlar da. Çıktığım yolculuklar da gölgeni bulamıyorum... Aklım denizde ki kıyıya vuran her bir dalgayla savaşlar da... Her şafak vakti yüreğim de bir umut, geldim demeni bekliyorum. Dilimde yarım kalmış senli her bir cümle... Düşüp kaldım, bilinmezliğe...can...

behrem...

Notaların gizli anlamına saklıyorum içimdekileri...
İki dudağımın arasında kalan lâl mısralarımı,
Suskunluğumun sahibi kim peki...
Düşününce huzursuzca kapanan gözlerim..
Öyle bir bağ ki nefesim ısınıyor karlı güneşin de..can...

behrem...

Rüyamsın Sen

Gördüğüm en güzel rüyamsın sen!
Cennetten gelen bir hediye gibi konuk olursun her gece rüyalarıma...
Rüyaların devamı olur mu diye sormayın.
Oluyor işte!
En güzelinden,tüm içtenliğinle,şevkatinle...Uyandığımda ise sabahlara körebeyim yine, seni arar dururum.
Sanki bulacakmış gibi…
Bulduğunda o sıcaklığına sarılacak gibi…can...

behrem...

...

Gördüğüm rüyalardan vazgeçtim ben..Ummanı seyredince onun gözlerinden...can...

behrem...

Neyimsin

Can mısın?
Cansan canın canımdır.
Aynan olmalıyım,
Yüzüne söyleyebilmeliyim her şeyi?
Hiç sakınmadan, dürüstçe.
Hani bilirsin, esirgemem lâfımı,
Yüreğimden nasıl gelirse, öylece...
Hazırım tüm içtenliğimle konuşmaya;
Ama seni de en Duru ve en Saf halinle isterim karşımda!!!
Gözlerimin içine baka baka doğruları söyle bana!
Başkalarına şikayet etme!
Dürüst ol! Gerekirse bağırarak azarla, çekinme!
Aslı olmayan sözleri değil, gerçekleri beklerim senden!
Öyle bak ki gözlerime, hislerini görebileyim.
Öyle hisset ki, güvenle bakabileyim...can...

behrem...

Farkında Değildim

Farkında değildim varlığının, dalamadım içine yalnızlığının...
Farkın da değildim yüreğindeki, Zemheri rüzgârlarının... 
Farkında değildim aynadaki yüzümün yansımasının sen olduğunun... 
Farkında değildim ortak arayışlarımızın...
Farkında değildim, gözyaşlarımızın renginin aynı olduğunun...
Farkında değildim, sebebi olan sebebsizlerin...
Farkında değildim, gölgem kadar yakın,gölgem gibi peşimden geldiğinin...
Farkında değildim, kayıpları aradığımızın,yitikleri özlediğimizin...
Farkında değildim,ayrılıkların hasat edildiği dünya da, hüzün meyvalarını aşımıza katık ettiğimizin...
Farkında değildim,bende ki senin, sende ki benin...Özür dilerim!!!...can...

behrem...

Unutma

Suyun üstünde yürümeye benziyor geçmiş...
Solan güllerin bıraktığı kokuya...
Gözlerin daldığı buğulu bakışlara...
Belkide hiç eskimeyen bir şarkıya...
Zamanın hiç bir engele takılmadığı...
En çokta Yürekteki en onulmaz yaraya...
Keşkelerin anlamını yetirdiği cümlelerde kalıyor en çokta geçmiş!
Unutma!!! Hatırla ama...can...

behrem...

Günaydınım

Yokluğun da uyandığım her sabah,günaydınım olur gözlerin gözlerim de...
Girerim ışıltılı, huzur dolu, kelebeklerin uçuştuğu,bahçeye...can...

behrem...

özlemek...

Özlemek bu mu? Gölgene bile küsüyorum...Ve seni nasıl öpeceğimi bile bilmiyorum!!!...can...

behrem...

Yüreğimde ki kapılar

Kendi ellerinle kilit vurduğun kapının ardına saklarsın, gerçek hep o kilit vurduğun kapının ötesindedir...Yaşayabilmek,nefes alabilmek adına o kapıdan uzak durursun..Arada bir karşılaşırsın görüşürsün, sanki başka biri gibi, sanki saklambaç oynar gibi...Zaman, zaman o kapının ardına geçersin gizli gizli kimseye görünmeden, hayat dediğin şey ordadır...Farkında olmadan başlarsın oynamaya, oyun oynamaya devam etmeye fazla kaptırmadan kendini çıkarsın yine o kapının dışına...can...

behrem

Acı kaplayınca bedeni

Acı kaplayınca bedeni,
Umut yaramaz bir çocuk gibi, her taraftan dürter
Ve bir huzur tabakası çöker acıların üzerine
Sen olursun yani, gördüğüm dokunduğum her şey...can...

behrem...

Ben gidemem senden

Hayallerini, umutlarını başkası almış küçücük çocuk gibiyim...
Ateşinin etrafında dönen kelebek gibiyim,
Başımı önüme eğip, bedenim senden çok uzağa gitse de,
Kelimelerim yokluğunu ve sessizliği anlatsada...
Ben gidemem senden, gitmem yüreğimin en derinlerinde ki senden...can...

behrem...

Seni gördüm

Nasıl bir nefes kadar yakınken bir ömür uzak olduğunu.
Sonra ellerime baktım, özleminle buz tutmuş titrerken..
Yeniden savurduğum kalem darbelerinden çıkan sözler de seni gördüm...
Sarı,sokak ışıkları altında hüzün rengi olan,
Sonbahar da yapraklar dökülürken,
Uçuşan zerrelerin masumiyetine erişebildiğimizi gördüm...can...

...

Gidenin arkasından, yüreğin ne kadar ağlasada ''gitme'' diyemezsin...
Gidenin arkasından, kalan hep yarımdır...
Kalabalıklar içinde yalnızdır...
Baktığı, dokunduğu herşey de onu görür...
Sabahları daha çekilmez, geceleri daha bir karanlıktır...
Sebebini bilmediği bir düğüm oturur boğazına ağlayamaz...
Uzaklar daha uzak, sessizlik daha bir sessiz gelir insana...
Nedenler, niçinler sürekli yer değiştirir beynin de...

Umutlarını yetirmezsin göğüs kafesin de...
Küçücük avuçlarında kalan, kırılmış can kırıklarıdır...
Anlarsın ki yaşamak odur...
Sadece o olsa dersin...
Ve emin olduğun tek şey vardır,
Özlem ne kadar büyürse,
Daha çok yaklaşırsın gidene...can...

...

Öylesine sessizim ki şimdiler de,
Ne bir adım öne gidebiliyorum nede bir adım geriye.
Ne kendi içimdeyim, ne de bir başka yerde.
Öyle bir haldeyim ki...
Ne ben benim,
Ne de bir başkası
Suskunum!
Sessizliğimin en derinlerin de...
Ama konuşacak o kadar şeyim var ki...
Bir kapı görüyorum karanlıkların ötesin de!
Gel, gel, gel diyor!
Ama ben suskunum!
Durgunum!
Bazen de deli bir nehir gibiyim...
Her şeyi önüme alarak akmak istiyorum...
Ben benden kaçar olmuşum...
Söyle bana Can!
Söyle ki bileyim kendimi...
Çünkü ben bu dağınıklık da da kendimi unutmuşum!...can...

Gerçeklerle yandığımı bilmiyorlar...

Gerçeklerle yandığımı bilmiyorlar...